TacyJakJa.pl 2.0 BETA

Astmę od dawna uważa się za chorobę psychosomatyczną, czyli taką, gdzie psychika ma wpływ na przebieg schorzenia somatycznego ( cielesnego). Obecnie przypuszcza się, że negatywne emocje powodują wzrost aktywności zarówno wcześnie jak i późno reagującej części układu odpornościowego oraz całej kaskady reakcji zapalnych. Nie udowodniono, aby stres wywoływał astmę, ale bezsprzecznie jest jednym z czynników astmę zaostrzających.

Astma współistnieje często z innymi schorzeniami o podłożu psychosomatycznym. Potwierdziło to między innymi niedawno opublikowane badanie polskich lekarzy z Kliniki WUM , którzy stwierdzili aż u 50% badanych pacjentów z astmą dodatkowo przynajmniej jedno z następujących schorzeń uważanych za psychosomatyczne: zespół jelita nadwrażliwego, atopowe zapalenie skóry, depresję, zespół lęku napadowego.

Według piśmiennictwa przytaczanego przez profesora psychologii Jana Tylkę, kierownika Pracowni Psychologii Klinicznej i Socjoterapii w Instytucie Kardiologii w Aninie, oraz przewodniczącego Krajowego Zespołu Specjalistów ds. Psychologii Klinicznej, czynniki natury psychicznej sprzyjające powstawaniu/zaostrzaniu chorób somatycznych to:

• osobowość niezależna
• z większą skłonnością do przeżywania napięć emocjonalnych
• podejrzliwość wobec ludzi
• konieczność częstej adaptacji do zmian otoczenia i przeciążenie psychiczne na tym tle
• stres

Komisja Chorób Układu Oddechowego Komitetu Patofizjologii Klinicznej Polskiej Akademii Nauk wydała rekomendację wskazującą na nowy, dodatkowy kierunek w terapii astmy:

„W kompleksowym leczeniu chorych na astmę nie należy omijać działań psychoterapeutycznych, które mogą stanowić skuteczny sposób rozwiązywania problemów zdrowotnych osób chorych na astmę oskrzelową”

Czytaj też: Stres i emocje u dziecka a astma

Na podst.
Astma jako choroba psychosomatyczna. A. Moes-Wójtowicz, P.Wójtowicz, M.Postek, J.Domagała-Kulawik. Pneumonologia i Alergologia Polska 2012, tom 80, nr 1, strony 13–19

Psychosomatyka Jan Tylka Wydawnictwo UKSW, Warszawa 2000